U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Wijnreis mei 2013

 

Het bezoek aan Prowein in Düsseldorf in maart moest natuurlijk een vervolg krijgen en dat werd een wijnreis door centraal Europa. Na speurwerk in diverse wijngidsen werden meer dan zeven wijnproducenten aangeschreven en maakten we een afspraak in Ihringen ( Baden, Duitsland) en in Schengen (Luxemburg) om op de terugweg wijn meteen mee te nemen. Twee dagen alléén rijden leek me niet gezellig en ook niet veilig. Egbert Plat een goede vriend van ons was toe aan een verzetje en toen ik hem het programma stuurde twijfelde hij geen moment. Als Bourgondiër, oud student bouwkunde te Delft, in het bezit van het Wijnbrevet en zeer brede geografische kennis was het een heel goede keuze om juist hem mee te nemen.
Het vertrek om 4.30 ’s morgens was noodzakelijk maar wel pittig als je het niet gewend bent.
Met prima weer starten we vanuit Maarssen, maar bij Antwerpen kwamen we in een soort moesson terecht die pas na Brussel ophield. De Tomtom leidde ons de E25 af richting Virton naar de Maasvallei. Via B-weggetjes bereiken wij dit voormalig loopgravengebied. De dikke mist versterkte het gevoel van verlatenheid van deze streek. Iets voor negenen stonden we voor de deur van Madame Liénard van Domaine Muzy van Côte de la Meuse.

De domaine van 9 ha reeds 30 jaar in familiebezit scoort al jaren goed in Le Guide Hachette des Vins dus we waren gespannen bij de eerste slok. Haar rosé was extreem bleek en droog met bijzonder veel zuren. De melange Pinot Noir, Pinot Gris en Auxerrois zou ons moeten verrassen. Deze wijn die genomineerd was, was al uitverkocht en de andere wijnen, een lichtrode Pinot Noir met een bijzondere geur van potgrond kon ons niet bekoren. We namen beleefd afscheid en ik kocht nog even een fles voor mijn maandelijkse proefpannel als referentie.

 

Onze tocht ging weer verder door het voormalig oorlogsgebied ( 1914-1918) waar je niet omheen kan want we passeerden een Duits Friedhof met bijna 1800 gesneuvelden Duitsers met sobere metalen kruizen. Dit alles in de dichte mist met prachtige fruitbomen in de bloesem op de achtergrond. We waren mooi op tijd in Billy-sous-Les-Côtes bij de familie Pierson die ons hartelijk ontving. Vader was alvast wat flessen aan het bottelen en de zoon stond ons te woord. Ook hier bijzondere druivenrassen Auxerrois, Pinot Gris en Gamay maar de situatie is niet veel beter, alles onrijp, bitter en bijtend. Helaas dit ging het ook niet worden. Ik had Egbert al gewaarschuwd dat er ook teleurstellingen zouden kunnen zijn daar we het gebied nog niet kennen. Het volgende gebiedje ligt 3 uur rijden dus we komen daar prima na de lunch aan. Precies 14.00 uur staan we voor de deur van Jérôme Massé te Villaines-Les-Prevots (Coteaux de l ‘Auxois). Ook hier de Auxerrois en Chardonnay met houtopvoeding die redelijk was met een aparte whiskeyneus. De Pinot Noir werd keurig op 14º geserveerd maar de droogte, droppigheid en bijtende zuren waren een aanslag voor ons tandglazuur. Misschien toch nog te noordelijk gebied voor rijpe wijnen?
De volgende afspraak was 30 minuten verder rijden terwijl we een onweersbui over ons heen kregen. Het is een prachtig gebied, geel van bloeiende koolzaad velden met overal kleine beekjes die overliepen van de drie dagen regen, prachtige dorpjes en overal het beroemde Charolaisrund met kalfjes die zich te goed doen aan het malse gras. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Madame Gansard ontving ons hartelijk in haar proeflokaal in de noord Morvan. We kwamen voor haar Pinot Noir maar werden blij verrast door de rijpe Auxerrois die zo’n brede smaak bezat en finesses dat we even dachten dat we in de Elzas zaten hoewel een wijn van 100% Auxerrois daar een zeldzaamheid is. De Pinot Noir’s die we proefden waren zeer karakteristiek en vol en rijp, goede harmonie en een fraaie uitmonstering. De Pinot Noir met houtopvoeding deed ons even denken aan de rijpe Côte de Beaune, klasse! De 2009 Chardonnay met houtopvoeding deed het goed in hun regio maar in Nederland zou men hem oxidatief noemen( te belegen). Ik stelde haar voor om een jongere versie na botteling op te sturen naar Nederland. Door de uitgebreide proeverij liepen we die dag voor het eerst buiten ons programma maar we konden gewoon niet weg gaan zonder alles te proeven. De Pinot Gris (Pinot Beurot), en Aligoté passeerden de revue.

Bij het proeven van de Aligoté begrepen we dat dit druivenras beter resultaat geeft in de Saint-Bris Les Vineux ten Zuidwesten van Chablis. De afspraken erna in de Coteaux de Coiffy hebben we moeten annuleren want dat haalden we nooit over al die kleine weggetjes. Precies om 20.00 uur reden we de parkeerplaats van Hotel Roi Soleil te Colmar op. Geen bijzonder Hotel maar goedkoop en gemakkelijk op de route. Van Toon Rumphorst (Restaurant de Smuiger, Zaandijk) hadden we een fraai adres in Colmar gekregen om te eten nl. La Wistub Brenner.


De tijd was daar blijven stil staan, groene lakentjes en grenen banken. We hebben prima gegeten en natuurlijk eindigen we met een flink stuk Münster kaas met gehakte kummel.  Ik noem de Münster kaas altijd gekscheerend “de aftershave onder de kazen” want niemand in je buurt ontgaat het namelijk dat je het gegeten hebt. Na een korte nacht gingen we op zoek naar een bakker in het vestingstadje Neuf-Brisach. Het heeft veel weg van onze vestingstad Naarden. Prachtige toegangspoorten en een mooie achthoekige vorm van wallen. De schaal van  dit stadje is wat ruimer zodat je op het plein niet direct in de gaten hebt dat alles ommuurd is en een diepe gracht heeft. Na heerlijke croissantjes(kunnen ze toch alléén in Frankrijk) naar Ihringen gereden. Het Weingut ligt direct aan de voet van de Kaiserstuhl, een oud vulkanisch gebied.

 

 

 

 

 

 

 

 

De vulkanische bodem gecombineerd met löss afzettingen uit de ijstijd en de beschutte ligging zijn bepalend voor het bijzondere terroir van dit wijngebied. Horst Konstanzer kwam ons al tegemoet en zette even z’n tractortje weg zodat we onze bestelwagen konden parkeren. Je voelt je gelijk thuis bij deze vriendelijke en gedreven mensen. Al gauw reden we tussen de wijngaarden waarbij we zagen dat de natuur behoorlijk achter liep, volgens Horst zo’n tien dagen op de beste hellingen.

Het heeft ook z’n voordelen want nachtvorstschade is haast niet meer mogelijk. Ik denk daarbij terug aan april 1997 toen het de 2e week april 28º was in de stad Bordeaux en de uitlopers van de Merlot enkele dagen laten bevroren. Na een kleine proeverij op hun Hof moest er geladen worden en tevens de reis worden voortgezet naar het derde wijnland Luxemburg.

De Tomtom had moeite met het vinden van het Domaine te Schengen maar zodra we de nieuwe brug over de Moezel namen konden we zijn futuristische gebouw absoluut niet missen. We werden ontvangen door de Duitse keldermeester die ons een rondleiding gaf door de steriele ruimtes met RVS tanks en een afdeling met houten vaten. Achter de vaten bevindt zich een hoge glazen wand van circa 5m waardoor je door het proeflokaal kijkt en uitzicht op de Moezel hebt. Het gebouw is in 2008 geplaatst en ontworpen door Françis Valentiny, Luxemburgs beroemdste architect. Hier gebeurd bijna alles er onder één dak volgens de keldermeester die samenwerkt met twee Franse collega’s ( Frankrijk is 500m verderop) en een Luxemburgse eigenaar. Als ze er met z’n allen niet meer uitkomen dan wordt er gewoon even Engels gesproken. We moesten de fustmonsters( Barrique) Pinot Blanc en Auxerrois proeven en we keken elkaar aan. Heeft de Tomtom ons in de steek gelaten en zijn we bij een wijnboer in Puligny-Montrachet beland?( Bourgogne) In dit land hebben ze zeker niet stilgezeten en wij maar denken dat: wat je ver haalt altijd lekker is? Zelfs de éénvoudige Elbing smaakte rijk en boersig terwijl hij bijna altijd verdwijnt in de plaatselijke Crémant’s wat hier een zeer belangrijk product is. Wat voor kwaliteit kun je verwachten bij 200hl per ha opbrengst? De Elbling van de domaine haalde nog geen 70hl per hectare! We mochten niet weggaan zonder de vleeswaren van de regio te proeven en de boeren kaas van de buren ( Frankrijk). Ook de prachtige Vendange Tardives van de Riesling, Auxerrois en Pinot Gris passeerden de revue. Kostbaar maar minstens zo goed als de Elzassers die vaak wat “plakkeriger” zijn. Onze laatste doel van onze reis was: Domaine Schumacher-Lethal et Fils te Wormeldange. Hoewel minder prestigieus gevestigd, ook hier het proeven van uitstekende kwaliteit Luxemburgse wijnen. We proefden de 2012 Rosé du domaine Vin de Table, een zeldzaamheid in deze Moezelvallei, licht en aangenaam. Na het proeven van de 2011 Riesling Grand 1er Cru Wousselt werden we weer vrolijk. Zijn nominatie Coup de Coeur in Le Guide Hachette des Vins maakte hij ruimschoots waar. We waren eigenlijk blij verrast na dit bezoek aan dit kleine wijnland. Onze Peugeot had het hierna duidelijk iets moeilijker in Ardennen met de twee pallets achterin maar gelukkig liep de helling af richting de Maas waar we even wat gingen eten. ‘l Autobus in Visé is voor mij altijd een prima adres. De eigenaresse met parelketting, permanent en schort knikt altijd vriendelijk en de friet met gans (hun specialiteit) smaakte perfect samen met hun huiswijn (met eigen etiket).  Dit is misschien de oplossing voor het ganzen overschot in Nederland! Al slingerend door de bouwput Maastricht zijn we eindelijk thuisgekomen moe maar voldaan en een hele ervaring rijker. Ik bedank mijn bijrijder en side-kick Egbert hartelijk voor de ondersteuning en zijn doorzettingsvermogen. Alle wijnen staan inmiddels veilig in de gekoelde opslag.

 

Wijnreis september 2013

 

 

Het is nu ruim 4 maanden geleden dat we een ambtenaar van de douane op bezoek kregen om onze vergunning door te nemen en later per post te ontvangen. Vele relaties en restaurant gasten hebben intussen genoten van onze producten. We waren eerst niet van plan om ons te verdiepen in wijnen uit de Elzas totdat er van restaurateurs een serieuze vraag kwam. Na speurwerk in gidsen, bellen met wijnmakelaars was een kleine wijnreis geplant in misschien wel de warmste dagen van september.

Om precies tien uur rijd ik de binnenplaats in Wettolsheim (net onder de rook van Colmar)  op en wordt ontvangen door de hoogzwangere dochter van André Ehrhart. Zij kwam direct met glazen en een spuugbak aan en in een hoog tempo proefde ik alle cepages waarbij de Pinot Blanc en Muscat de meeste indruk gaven. De Pinot Blanc was nog 2011 en 2012 was nog niet op fles dus eigenlijk een te groot risico om aan te kopen. Een Pinot Blanc moet primair fruit bezitten en veel aroma’s in de mond hebben. De Muscat was fraai droog en mineraal, misschien iets voor het voorjaar!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik zette de reis voort naar Ihringen (Duitsland) waar het kwik inmiddels was opgelopen tot 32º. De zoon van Horst Kostanzer zorgde voor de papieren en het laden van de Weissburgunder Winklerberg (van de vulkanische bodem). Alle druiven hingen er nog aan. Het zijn mooie compacte trossen Spätburgunder.

De weg ging door het toeristische stadje Eguisheim met kleurrijke huisjes vol bloemen en smalle straatjes. Het was even zoeken naar Domaine Edmond Schueller aan de route du Vin in Husseren-les-Châteaux, het hoogst gelegen wijndorp van de Elzas. Ik werd vriendelijk door mevrouw Schueller ontvangen maar moest oppassen om niet over alle landbouwgereedschappen te struikelen. Je ziet aan de inrichting van de woning dat het wijnmaken hun eerste prioriteit heeft. Al gauw proefde ik met Damien Schueller zijn selecties Pinot Blanc. Mooie rijpe smaken maar de voorkeur ging uit naar ‘Les Petit Grains’, rijk, finesse en lange afdronk. Na de proeverij viel mijn oog op een krantje met opschrift “Elzas en crise’. Damien vertelde dat enkele producenten  enorm wilden groeien en graag alle supermarken wilden beleveren . Lucien Albrecht had bijvoorbeeld miljoenen geïnvesteerd in grond en export maar kreeg te weinig voor zijn wijn bij de grote ketens en had geen familieopvolging voor zijn bedrijf. Gevolg een miljoenenstrop. Op nog geen 50m van Domaine Schueller zit Kuentz-Bas waar ik jaren mee gewerkt had en in de jaren zeventig en tachtig werkelijk topwijnen maakte over vrijwel de gehele breedte( Zie:  De Goede wijnen van Loire, Elzas en Champagne, Hubrecht Duijker).  Maar er is veel gebeurd en nu is dit domaine gedegradeerd tot de schappen van AH. Damien is iemand van de nieuwe, jonge generatie wijnmakers en wil de authentieke smaak terug in de Elzas, geen dunne karakterloze wijnen met te veel restzoet. Hij bezit net 1 ha Pinot Blanc van de totaal 6 ha. Hij nam het bedrijf in 1998 over van zijn vader die het echter niet kon laten om toch nog 2,5 ha voor zich zelf te houden. Ze bezitten ook nog Grand Cru wijngaarden op de Eichberg en Pfersigberg ( nog niet geproefd) . Het voordeel dat dit dorp hoger ligt merk je nu ook op zo’n hete dag, er staat een klein briesje en ’s avonds koelt het lekker af.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de volgende producent moest ik zeker 40km naar het noorden rijden afslag Barr richting Heiligenstein. Klevener is de specialiteit van deze dorpen sinds 1742 en bezit een zeer originele smaak. Dit druivenras is familie van de Savagnin rose uit de Jura waar topwijnen van gemaakt worden. Voor mij wordt het de eerste kennismaking met deze wijnen en ik had een afspraak met Daniel Ruff midden in het dorp en had al jaren hoge recensies. Mijn voorkeur ging uit naar hun Lieu-dit : Schwendehiesel Vieilles Vignes 2012. Wat een verfijning, kruidig als een gewürztraminer en aromatisch als een Muscat en klein zwoeltje van de Pinot Gris aan het eind. Ik besluit een kleine partij direct te kopen en de volgende dag mee te nemen. Niet voor niets de favoriet van Émile Jung, voormalig chef-kok van Restaurant Au Crocodile te Straatsburg. Op naar de volgende afspraak bij de gebroeders Klée in Katzenthal. De temperatuur werd al een beetje aangenaam en de heren ontvingen me met een stokbroodje en een regionaal gedroogde worst. Eerst maar even proeven. Hun Pinot Blanc was uit 2012, gesloten in de neus maar wel voldoende aroma’s, de droogste wijn van deze dag. Niet de stijl die ik zocht maar ik moest en zou alle andere cepages ook proeven . De Pinot Gris Lieu-dit Hinterberg was prachtig maar de Pinot Noir schaal en te ingetogen, daarna de Vendange Tardives. Overweldigend en verfijnd maar niet een wijn waar ik op dit moment naar op zoek was.

Over negenen nam ik plaats op het terrasje in Colmar en belde ik alle producenten om door te geven wat ik de volgende dag kwam halen voor vervoer naar Nederland. In mijn ooghoek zag ik een Grimbergen van de tap en toen de serveerster me vroeg wat ik wilde drinken twijfelde ik geen moment, Une Petit ou une Grande, vroeg ze. Even later zat ik aan een soort vissenkom met schuim en een drijvend citroentje te genieten. De volgende dag nog snel even naar Husseren–les-Châteaux de Pinot Blanc ophalen en de Klevener ophalen in Heiligenstein (ligt op de route naar Strassbourg) dan op weg naar huis met een volgeladen bus.

Het was weer een succesvolle reis!